۱- اعتکاف سال گذشته تاثیر زیادی درزندگی من داشت ، طوری که تا مدتها تاثیرش رو حس می کردم .با همین انگیزه منتظر امسال بودم .هر روز به سایت رهپویان سر می زدم که کی فرم ثبت نام رو می زننو تقریبا 20 نفر به من گفته بودن که ثبت نامشون کنم و بالاخره انجام شد و با شوق و زوق زیادی اومدم اعتکاف بزرگ ۱۲۰۰۰ نفری که بعدا شده بود ۱۴۰۰۰ نفر.

اول از بچه های رهپویان  و چند نفر از بچه های آر وی (از جمله ارور و اس آ اچ و ...)و همچنین آقا سید تشکر می کنم که از ساعت ۵ بعد از ظهر تا ۱۲ شب دنبال کار خواهران ما بودند تا کارشان درست شد وتونستند در اعتکاف شرکت کنند هر چند تلاششان بی فایده شد چون جا گیرشان نیومد و ... .

یه بدی که امسال داشت این بود که سال گذشته تنهای تنها بودمو کسی من رو نمی شناخت و راحت بود و تا اونجایی که تونستم استفاده کردم ولی امسال خیلی آشنا زیاد بودو ....

ولی در کل با دوستان خوبی آشنا شدم و با حضور گرم معتکفین و با سخنرانی گرم آقا سید و مداحی دلنشین آقای سلحشور اعتکاف با حالی شد.فقط بدیش برا من  این بود که خواهرامون براشون مشکل ایجاد شده بود و بعلت کمبود جا مجبور شدند اعتکاف رو ترک کنند.اعتکاف تموم شد .خدایا ممنونتم که من رو مثل این آدما قرار ندادی و من رو دعوت کردی.

بعد از اعتکاف که همه میومدن بیرون من ایستاده بودم و منتظر چند تا خواهران بودم که یه پسره به من گفت اینجا چه خبره .گفتم اعتکاف بوده.گفت اعتکاف چیه.گفتم:اعتکاف ۳ روز میرن تو مسجد و روزه می گیرن و عبادت و .... به من گفت بیکارنا .من یه کم براش توضیح دادم و گفت من از این چیزا سر در نمیارم و رفت.

۲- تصمیم به مشهد گرفتم که زحمت به دل انداختنم رو آقا کشیده بود که خیلی ممنونشم وشرمنده که با اون بار گناه من رو دعوت کرده بود.ولی با دو مشکل بزرگ مواجه بودمکه تقریبا رفتنم به مشهد غیر ممکن بود.

باورم نمی شه مشکل اول مثل آب خوردن حل شد و مشکل دوم هم که از اولی سخت تر بود و باور نکردنی از اولی راحت تر حل شد.(بقول آقای سلحشور: آقا خیلی آقاست).

ما با دو روز تاخیر بعلت عروسی یکی از عزیزان به مشهد رفتیم که که این عروس و داماد هم برا ماه عسل اومدن مشهد که اول زندگیشون رو با برکت و لطف آقا شروع کنن و ان شاءالله با خوشی و سلامتی به پای هم پیر شن .

شب اول مراسم که تازه رسیده بودیم بعد از سخنرانی آقا سید آقای سید مهدی اکبریمداحی کردند که مجلس خیلی با حالی بودو شب دوم .... و شب سوم و که با مداحی آقای سلحشور و با اون صدای دلنشین(آن چه از دل برآید به دل نشیند) و زیباشون که بوی کربلا  می داد به فیض رسوندند.ای کاش حد اقل یه جشن هم می گرفتیم تا این مراسم های باحالمون زیر سوال نره. و شب آخر هم که با بچه ها رفتیم تو حرم آقا علی بن موسی الرضا و کلی صفا کردیم و پیشنهاد آبجی لیلا رفتیم صحن انقلاب که گنبد آقا کاملا پیدا بود و وداع رو اونجا انجام بدیم.هنوز هم هر وقت یاد وداع می افتم اشک تو چشام جمع میشه.

3- میگن تا سه نشه بازی نشه .سومیش کربلا باشه.از آقا قول گرفتیم که عید ما رو به کربلا دعوت کنه انشاءالله

                                                                                               التماس دعا - یا زهرا